Rycyk (Limosa limosa)

Długi dziób i nogi, biały panel na skrzydle oraz rdzawe pióra na piersi są znakiem rozpoznawczym tego eleganckiego ptaka z rodziny bekasowatych. Tereny rozrodcze rycyka obejmują Europę, Syberię i część środkowej Azji, a trasa jego wędrówki przecina subkontynent Indyjski, Australię, Zachodnią Afrykę i część zachodniej Europy.Rycyki można spotkać na mokradłach, gdzie zakładają gniazda i poszukują pożywienia. Wyłapują bezkręgowce, sondując dno długim dziobem, stojąc po brzuch w wodzie. Żerują najczęściej na torfowiskach i wrzosowiskach.

Głównym zagrożeniem dla tego gatunku jest utrata siedlisk. Osuszanie terenów podmokłych i budowanie tam bezpowrotnie niszczy te cenne dla rycyków siedliska. Rycyk według Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych posiada kategorię NT – jest bliski zagrożenia. Populacja tych ptaków spadła aż o ok. 14-33% w ciągu ostatnich 15 lat.

Kategoria zagrożenia (Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych):

NT – bliski zagrożenia

Rys. MERGUS Dawid Kilon

Krótka charakterystyka:

  • rycyki można spotkać na błotnistych nadmorskich plażach i w piaszczystych strefach pływów, a także na śródlądowych mokradłach
  • jego lęgowiska rozciągają się od Islandii przez Europę, Syberię, Australię, Subkontynent Indyjski oraz zachodnią część Afryki i Europy
  • wielkość światowej populacji rycyka szacuje się na pomiędzy 614 tys. a 809 tys. osobników

Zagrożenia:

  • utrata siedlisk spowodowana osuszaniem mokradeł i intensyfikacją rolnictwa
  • spadek jego liczebności jest również skutkiem braku miejsc lęgowych w wyniku zaprzestania wypasu i wykaszania łąk na bagnach.